بیشتر ما به خودمان و به دیگران دروغ می‌گوییم، چه بر این باوریم که با ‏این عمل، دنیای ما، دنیایی ساده‌تر و از راحتی بیشتری برخوردار خواهد شد. ولی با گذشت زمان، دروغ - هر قدر هم کوچک باشد - بیشتر مسأله‌زا خواهد شد تا حلّال مسأله. در عشق، بیشتر دروغ‌ها ناشی از این باور باطل است که آدمی باید کامل باشد تا به او عشق بورزند. از حقیقت می‌هراسیم، چه ممکن است ضعف‌های درون‌مان را فاش کند. به خاطر داشته باشیم که برتری در جستن کمال است، نه به دست آوردن آن.
‏به دیگران دروغ می‌گوییم، چه بر این گمانیم که همه باید دوست‌مان ‏بدارند. می‌کوشیم تا همه کس را، در همه وقت، خوشحال نگه داریم. ‏چنین امری، حتی اگر امکان‌پذیر هم باشد، رهاوردی جز احساس پوچی نخواهد داشت.
‏به خودمان دروغ می‌گوییم، چرا که از روبرو شدن با مشکلات می‌پرهیزیم. می‌آموزیم که با تمسّک به دریافت‌های خودمان، پرده بر واقعیت‌های ناخوشایند بکشیم. حقیقت این است که مشکلات، بخصوص در عشق، اگر مورد بی‌اعتنایی قرار گیرند یا سعی در پنهان کردن‌شان کنیم، بر روی هم جمع خواهند شد.
‏با دروغ گفتن راه به جایی نخواهیم برد. دروغگویی یکی از دلایل‌ ‏ناکام ماندن مناسبت‌هاست. چیزی ویرانگرتر از این نیست که دریابیم فریب ‏همان کسانی را خورده‌ایم که مورد اعتماد ما بوده‌اند.
‏صداقت بهترین سلوک است. راه ‏دیگری نیست. فرایندی است که آغازش صادق بودن با خویشتن است و پایانش این است که آنقدر برای دیگران اهمیت قایل باشیم که با آنان نیزهمین رویه را در پیش بگیریم.