این فرض وجود دارد که ما وقتی بزرگ‌تر می‌شویم، عاقل‌تر می‌شویم. گمان نمی‌کنم این مطلب درست باشد. قاعده این است که ما همان
‏بلاهت‌ها را با خود حمل می‌کنیم و باز هم مرتکب اشتباهات فراوان می‌شویم. تنها فرق‌اش این است که این اشتباهات، تازه و متفاوت‌اند. ما از تجربه‌های خود درس می‌گیریم و ممکن است همان اشتباهات را دوباره تکرار نکنیم، اما خمره‌ی بزرگی از اشتباهات تازه بر سر راه ما قرار دارد که می‌توانیم در آن بیفتیم و اسیر شویم. راز ماجرا این است که این واقعیت را بپذیریم و وقتی مرتکب اشتباهات جدید می‌شویم خود را نیازاریم. به موجب این قاعده:
وقتی خراب‌کاری می‌کنید، با خود مهربان باشید. بخشنده باشید و بپذیرید که این امر، بخشی از همان قاعده‌ی بزرگ‌تر شدن اما عاقل‌تر نشدن است.
‏وقتی به پشت سر خود نگاه می‌کنیم همیشه می‌توانیم خطاهایی را که مرتکب شده‌‏ایم ببینیم، اما آن هایی را که در چشم‌انداز، پدیدار می‌شوند نمی‌بینیم. عاقل بودن به معنای خطا نکردن نیست، بلکه به معنای یادگیریِ نجات از چنگال پیامدهای آن با حفظ شرافت و سلامت است.