هیچ كس نمی تواند چیزی را بر شما آشكار سازد، مگر آنچه كه از پیش در طلیعه ی ناخودآگاه معرفت تان قرار داشته است.

غم و اندوه، دستی از جنس حریر و عصایی قوی دارد كه دل‌ها را می‌گیرد و به وسیله‌ی تنهایی، آن‌ها را به درد وامی‌دارد. لذا تنهایی، هم‌پیمان اندوه است، همان‌طوری كه با هر حركت، روحی مأنوس است. نفس آن جوانی كه در برابر تنهایی و تأثیرات غم و اندوه واقع شده، شبیه گل زنبق سفیدی است كه تازه از غلاف خویش بیرون آمده است و در برابر نسیم می‌لرزد و دل خود را در برابر اشعه‌ی فجر می‌گشاید و با فرا رسیدن غروب، برگ‌های خود را می‌بندد. اگر جوان هیچ سرگرمی نداشته باشد كه فكرش را مشغول سازد و هیچ دوستی نداشته باشد كه در آرزوها با او شریك شود، زندگی در چشم او همچون زندانی تنگ خواهد بود؛ زندانی كه در اطرافش جز تارهای عنكبوت نمی‌بیند و از گوشه و كنار آن جز صدای خزیدن حشرات چیزی نمی‌شنود.

اگر می توانستید شگفتی های دل تان را در برابر معجزه های هر روزه زندگی ماندگار سازید، دردهای خویش را از شادی های تان کمتر شگفت انگیز نمی یافتید، و اگر فصل های دلتان را پذیرا شوید بدانگونه که فصل های کشتزارهای تان را پذیرا هستید، آنگاه زمستان های اندو ه خویش را با خوش دلی به نظاره می نشستید .