حر بن یزید بن ناجیه ریاحی » چه قبل از مسلمان شدن و چه بعدش، در میان قوم خود از عزت و احترام زیادی برخوردار بود.
جد او، « عتاب »، ندیم نعمان بن منذر ( پادشاه حیره ) و پسر عمویش، « احوص »، شاعر و از اصحاب  بود. ابن زیاد حر را که از سران  به شمار می‌رفت، برای رویارویی با  فرا خواند و با هزار سوار به سوی کاروان او فرستاد.
حر اولین کسی بود که راه را بر امام علیه السلام بست و از ورود او به کوفه یا بازگشتش به  جلوگیری نمود. حر علی‌رغم این که برای رویارویی با امام آمده بود، رفتارش خالی از ادب نبود و هنگامی که دید  برای جنگ با امام حسین علیه السلام مصمم است، به کاروان حسینی ملحق شد، توبه کرد و در سپاه امام جنگید تا به شهادت رسید.

در تاریخ آمده است:

رفتیم و ماند نزد شما یادگار ما
جان شما و دخترك گلعذار ما

رفتیم و ماند خاطره اى سخت جانگداز
ز این شهر پر بلا، به دل داغدار ما

ما با رقیه آمده اكنون كه مى رویم
دیگر رقیه اى نبود در كنار ما

میگفت: گفته ام و باز هم میگویم, تا جان در بدن دارم

خواهم گفت, که عاشورا داستان کسل کنندهء تکراری

نیست. عشق است و عشق هرگز نه تکراری است و نه

کسل کننده...در روز عاشورا صحرای کربلا,همهء آسمان

و زمین مملو از عشق بود... یک عشق عظیم الهی!

بی جهت نیست که وقتی از حضرت زینب پرسیدند

عاشورا را چگونه دیدی؟ گفتند: زیبا! فقط زیبا!

دل عاشق میخواهد که بداند فقط عشق است که به آن

تراژدی, زیبایی عطا میکند.

و به راستی چه زیباست عاشقی که در راه معشوق

از همه بگذرد و داوطلبانه جان را به تیغ برّان دشمن

بسپارد.

پیش از ورود به بحث تفصیلى پیرامون این رادمرد، بر خود لازم مى دانیم چند موضوع ضرورى را طرح كنیم تا هنگام جلو رفتن در مباحث  ما را یار باشند و به ما كمك كنند.
نخست پیرامون نسب این سفیر سخن خواهیم گفت و سپس از طریق شناخت پدرش عقیل ، به حقیقت وى دست خواهیم یافت چرا كه : الولد سر ابیه و بعد به بررسى شخصیت خودش خواهیم پرداخت .
همچنین بایستى از محل ماءموریت وى آگاهى داشته باشیم . لذا درباره كوفه این شهر تازه بنیاد و جامعه نوپا كه حوادث بزرگ روز را در خود شاهد بوده است ، مطالبى بیان خواهیم داشت .
بنابراین ، این سه فصل با مقدمه اى ، بحث بخش نخست را تشكیل مى دهد كه ، مدخلى است بر زندگى این رادمرد و قهرمان تاریخى جاوید.
زمینه ها، نسب مسلم بن عقیل هاشمى 
روزى كه اراده آسمانى ، طبیعت متمایز جنس بشرى را بیان كرد و روزى كه وحى خداوند تبارك و تعالى حقیقت متباین انسانى را در قرآن بدین گونه بیان كرد كه :
انا خلقناكم من ذكر و انثى و جعلناكم شعوبا و قبائل لتعارفوا .
و معیار ثابت و همیشگى برترى را بدین گونه اعلام داشت كه :
ان اكرمكم عندالله اتقاكم
در آن روز عملا مردم روى زمین به گروهها، قبایل و امتهاى مختلف متباین و پراكنده تقسیم شده بودند. از جمله این ملتها، ملت ریشه دار عرب بود كه به دهها قبایل منقسم گشته ، و این فروع از آن اصل قدیمى برخاسته و گسترش ‍ یافته بودند.
در قله و راءس این هرم ، قبیله جاوید بنى هاشم بود كه چونان خورشید در میان قریش مى درخشید و در مجد، عظمت ، عزت و بزرگى منشى به بالاترین مراتب و منزلت اجتماعى آن روزگاران رسیده بود. با آنكه معیارها و ارزشهاى اخلاقى و معتقدات درست ، در آن زمان متفاوت بود.
بنى هاشم ، هم در عصر جاهلى و هم در روزگار درخشان اسلامى ، برترین ، گرامیترین ، بالنده ترین قبیله و داراى استوارترین عقیده بودند. و این مطلب عجیبى نیست ، زیرا كه همین قبیله بود كه از آن ، دلاوران ملت عرب و مهتران این امت برآمدند، بلكه آنان برترین چهره هاى تمامى بشریت و امم بودند و شاخص انسانیت و قدسیان بشر، اینان مى باشند.
در اینجا كافى است سخن حبیب خدا، سرور عرب و عجم را نقل كنیم كه مى فرماید: