پدری در تربیت پسر کوچک خود، تلاش وافری می نمود و بسیارمواظب بود که به فرزندش هرگز دروغ نگوید. او می خواست که اعتماد پسرک به او هرگز از بین نرود.  
پدر رفتار خود را تا سن چهار سالگی فرزندش ادامه داد تا این که دریافت اینک ممکن است فرزندش به سادگی گول بخورد چرا که او با اطمینان کامل به هر آن چه پدر می گفت باور داشت و این امر باعث باعث اضطراب پدرش شده بود، لذا تصمیم گرفت که به تدریج به فرزندش بفهماند که ممکن است برخی ازسخنان دروغ و بی اساس باشند.
بدین ترتیب پدر اقدام به گفتن سخنان نادرست و اشتباه نمود اما طوری رفتار کند که فرزندش بتواند آن ها را به راحتی کشف نماید و  برای  شروع، کارش را با دروغ های بزرگ شروع کرد که شامل بخش کوچکی  از حقیقت نیز بودند، بنابراین روزی به فرزندش  گفت : پسرم، هوا چقدر تاریک شده است ؟!
پسرک نگاهی  به  بیرون از پنجره انداخت و گفت :
اما هوا هنوز روشنه که! اشتباه نمی کنی  پدر؟ !
پدر چشمکی زد و گفت: عزیزم اگر چشمهایت را  ببندی، خواهی دید که همه جا تاریکه.
فرزند به این گفته پدرش خندید، چرا که به راحتی دریافت او دروغ می گوید. چندین هفته بدین منوال گذشت و عاقبت پسرک دریافت که چگونه با دروغ ها برخورد کند و بدین نحو مهارت مهمی را در زندگی فرا گرفت و دیگر امکان گول خوری و آسیب پذیری پسرک برای همیشه منتفی شد.